Συναξάρι 29-9,Ευλογημένη μέρα, Όσιος Κυριακός ο Αναχωρητής
29 Σεπτεμβρίου
Μαρτύρων Γουδελίας (1), Γοβδελάου, Δάδα, Δορυμέδοντος, Κασδόας, Κασδόου (2), Πετρωνίας, Τροφίμου, Τρύφωνος. Οσιομάρτυρος Μαλαχίου του εκ Ρόδου (†1500). Οσίων Κυριακού του Αναχωρητού (†556) και Διονυσίου Α` πατριάρχου ΚωνΠόλεως.
(1) Η Γουδελία ήταν χριστιανή από την Περσία που έφερε πολλούς άπιστους στο δρόμο του Χριστού. Επειδή εκτελούσε επιτυχώς και δημόσια το ιεραποστολικό της έργο την συνέλαβαν και την φυλάκισαν για πολλά χρόνια. Τα μακροχρόνια βασανιστήρια και οι κακουχίες της φυλακής δεν ελάττωσαν τη φωτιά της πίστης. Στο τέλος της έγδαραν το κεφάλι, και την σταύρωσαν.
(2)Ο Γοβδέλαος ήταν γιος του βασιλιά Σαβωρίου. Έγινε χριστιανός από έναν αξιωματικό του πατέρα του, τον Δάδα. Όταν το έμαθε αυτό ο Σαβώρ διέταξε και συνελήφθησαν και οι δύο. Όταν αυτοί αρνήθηκαν να θυσιάσουν στους Θεούς, το μεν Δάδα τον τεμάχισε ζωντανό, το γιο του Γοβδέλαου τον υπέβαλε σε βασανιστήρια, και έγδαρε το κεφάλι του, έκοψε τα μέλη του και κέντησε το σώμα του με καλάμια. Ο Κάσδοος, συγγενής του βασιλιά που είχε γίνει χριστιανός, γδάρθηκε ζωντανός. Η Κασδόα ήταν κόρη του βασιλιά, και αδελφή του Αγίου Γοβδέλαου. Αυτή είχε επισκεφθεί τον αδελφό της στην φυλακή, ο οποίος την έκανε χριστιανή. Όταν μαθεύτηκε αυτό ο βασιλιάς την συνέλαβε, και επειδή δεν μπόρεσε να αλλάξει την πίστη της την βασάνισε σκληρά μέχρι θανάτου.
Σκίλλης ἀμύνῃ Κυριακὲ πικρίᾳ,
Γεῦσιν γλυκεῖαν, ᾗ θανεῖν κατεκρίθης.
Σκιλλοβόρος δ’ ἐννάτῃ μύσεν εἰκάδι Κυριακός.
Ο Όσιος Κυριακός ήταν άνθρωπος που καλλιεργούσε «ὑπομονήν, πραότητα» (Α’ προς Τιμόθεον, στ’ 11). Γι’ αυτό και πέτυχε στην ασκητική του ζωή. Γεννήθηκε στην Κόρινθο το 5ο αιώνα μ.Χ., από Ιερέα πατέρα, τον Ιωάννη. Τη μητέρα του την έλεγαν Ευδοξία και είχε αδελφό τον Αρχιεπίσκοπο Κορίνθου Πέτρο.
Από ιερατικό, λοιπόν, γένος ο Κυριάκος, σε νεαρή ηλικία πήγε στα Ιεροσόλυμα και από εκεί στη Λαύρα του Μεγάλου Ευθυμίου. Εκεί, ο Μέγας Ευθύμιος, τον έκανε μοναχό και τον έστειλε στον ασκητή Γεράσιμο. Όταν πέθανε ο Γεράσιμος, ο Κυριακός επέστρεψε στη Λαύρα του Ευθυμίου, όπου με ζήλο καλλιεργούσε τις αρετές του, ώσπου κάποια στάση που έγινε στη Λαύρα του Ευθυμίου τον ανάγκασε να πάει στη Λαύρα του Σουκά. Εκεί 40 χρονών χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και ανέλαβε την επιστασία του Σκευοφυλακίου.
Εκείνο που τον διέκρινε απέναντι στους συμμοναστές του, ήταν ο γαλήνιος τρόπος με τον όποιο τους αντιμετώπιζε, γι’ αυτό και ήταν παράδειγμα προς μίμηση από όλους. Εβδομήντα χρονών ο Κυριακός, έφυγε κι από εκεί και με υπομονή γύρισε πολλά μοναστήρια και σκήτες, όπου έζησε με αυστηρότατη άσκηση. Τελικά, πέθανε 107 χρονών, και σε όλους έμεινε η ενθύμηση του ασκητή, που έδειχνε «πραότητα πρὸς πάντας ἀνθρώπους» (Προς Τίτον, γ’ 2). Πραότητα, δηλαδή, σ’ όλους ανεξαίρετα τους ανθρώπους.
πηγη
